น้อมจิตสงบตั้งใจฟัง

ฮา ฮา

ฮา ฮา ถอย

เราคือ

น้อมจิตสงบตั้งใจฟัง

ฮา ฮา

ให้เอาความมุ่งมั่นดังพุทธา เดินหนทางธรรมะด้วยตั้งใจ ชีวิตเมื่อบำเพ็ญ เจอทุกข์สักเพียงใด กำลังใจมีให้กันไม่ท้อ อาจารย์นำทางฝ่าความมืดมิด ธรรมเหมือนดังน้ำทิพย์ชโลมใจ ยุคขาวก้าวตามรอย อริยะช่วยเวไนย ไม่ว่าเดินหรือก้าวช้าอย่าหยุดเดิน

อย่าหยุดเดิน มวลศิษย์เอย เจริญปณิธานไม่เปลี่ยนแปร อย่าหยุดเดิน มวลศิษย์เอย หากหยุดเดินให้อาจารย์เฝ้าแต่รอ

พุทธะช่วยหนุนนำมวลศิษย์รักไม่ย่นย่อ ให้มั่นบำเพ็ญต่อธรรมกัปสุดท้าย ศิษย์เอาความมุ่งมั่นดังอาจารย์ เอาฤทัยแห่งฟ้าต้านภัยพาล สำนึกด้วยหัวใจ ศรัทธานี้จูงมือกัน สำเร็จในปณิธานได้กลับคืน

ศิษย์รักเอ๋ย...

ศึกษาธรรมต้องพิเคราะห์ให้เข้าใจ ในความหมายแห่งอนุตตรธรรมที่ตนเองกำลังศึกษาบำเพ็ญอยู่นั้น ย่อมก่อเกิดปัญญาสว่าง เข้าถึงจิตเดิมแท้ เมื่อเราพินิจตริตรอง ลงมือปฏิบัติย่อมประจักษ์จริงในคุณานุคุณ กระตือรือร้นฉุดช่วยเวไนย มิอาจเกียจคร้านผัดวันประกันพรุ่ง ใช้จิตเมตตาโอบอุ้มมวลชีวิตให้รู้ถึงคุณค่าของตน เมื่อพบธรรมจึงต้องเร่งบำเพ็ญจริง บำเพ็ญจิตเฝ้าพากเพียรเจริญในความสงบ ความเมตตา และปัญญา เพื่อชะล้างอายตนะ ยกระดับจิตใจเหนือกิเลสตัณหา

น้อมจิตสงบแล้วนั่งลง

ศิษย์รักเอ๋ย...

สดับฟังธรรมรู้จักตนที่แท้จริง หากรู้จักตนแท้จริงนั้น การบำเพ็ญธรรมฝึกฝนจิตใจก็ไม่ยากเกิน หากมิรู้จักตนแท้จริง การบำเพ็ญกายยังรู้สึกว่ายากเกิน ใช่หรือไม่

ดังนั้น เข้าร่วมประชุมธรรมต้องรู้จักจิตเดิมแท้ของตนเอง ทุกหัวข้อที่ได้ฟัง หวังอย่างยิ่งศิษย์จะจดบันทึกไว้ในใจ เพื่อเตือนตนแลให้ตนได้รู้จักหน้าที่ของบุตรเดิม คือการฉุดช่วยตนแลผู้อื่นอย่างมิแบ่งชนชั้น หวังว่าการประชุมธรรมที่มีผู้คนเข้าร่วมมากมาย จะก่อเกิดความสำเร็จในด้านการบำเพ็ญจิตตน ตัดละอารมณ์ที่โกรธเคืองให้มลาย ธรรมะเมื่อนำพาประจักษ์จริงได้ เจ้าจะค้นพบคุณสมบัติของ พระพุทธะโพธิสัตว์

ศิษย์รักเอ๋ย...

อาจารย์ได้เดินรอบสถานธรรม เฝ้ามองดูศิษย์รักทุกคน ต่างปฏิบัติหน้าที่กันอยู่ใช่ไหม แต่ก็มีบางคนที่เกียจคร้านในหน้าที่ ใช่หรือไม่

ศิษย์ทุกคนนำพามวลชนประชุมธรรม มีจุดหมายเพื่อให้เวไนยรับรู้ถึงธรรม ได้รับหนึ่งจุดชี้ การได้รับหนึ่งจุดชี้นั้นง่ายเหลือเกิน ง่ายเหลือเกินหากย้อนตรึกตรองถึงอดีตกาล ได้รับหนึ่งจุดชี้ยากเหลือเกิน ยากเหลือเกิน ศิษย์ทุกคนรำลึกถึงข้อนี้หรือไม่ กาลเวลาผันเปลี่ยนสู่ยุคสุดท้ายที่คับขัน

เมื่อรู้ถึงธรรม ...จะไม่มุ่งมั่นบำเพ็ญฤๅ

เมื่อรู้ว่าชีวิตแท้จริงคือพุทธะ ...จะไม่สร้างฐานบัวฤๅ

เมื่อรู้เวลาอันคับขัน ...เหตุใดยังผัดวันประกันพรุ่งได้ฤๅ

เมื่ออาจารย์ชี้นำทางสว่าง ...เจ้ายังเดินหันหลังฤๅ

ดังนั้นวันนี้ จะเริ่มต้น จะฝึกฝน จะมุ่งมั่น จะมิท้อถอย จะมิถูกบั่นทอนด้วยคำกล่าวร้าย จะยินยอมแบกคานทุกข์ของเวไนยตราบชีพวาย

ศิษย์รักเอ๋ย...

อาจารย์มองดูรอบสถานธรรม มีเตี่ยนฉวนซือมามากมายมีเจี่ยงซือนับไม่ถ้วน มีบุคลากรที่มีชีวิตชีวาก็มากมาย ผู้เข้าร่วมฟังก็ยังถ้วนหน้า ผู้เข้าร่วมประชุมกลั่นกรองได้มาก ทุกคนเคยมองดูเห็นตนเองไหม ทุกกิริยาท่าทีศิษย์ในบางครั้งเผอเรอตน บางครั้งคิดฟุ้งซ่าน ทุกขณะ

จิตมิได้อยู่นิ่ง ทุกขณะจิตมิได้อยู่ ณ จุดกลาง ดังนั้นเมื่อมิได้อยู่ ณ จุดกลาง เจ้าจะเผลอแสดงนิสัยอารมณ์ร้าย ความเคยชินของตนเองโดยมิรู้ตัว

ศิษย์รักเอ๋ย...

อาจารย์จะอำลาเจ้าทุกคน ยังคงห่วงใยศิษย์รักเสมอมา ไถ่ถามเจ้าเจอมรสุมชีวิตเท่าใด กล้ำกลืนไว้ภายในใจของตนเอง

แม้วันนี้ยังอยู่ร่วมด้วย ผองศิษย์รักดูแลตนให้แข็งแรง มือทั้งสองของศิษย์รักจับมืออาจารย์ไว้ เดินเคียงบ่าไหล่ แม้จะมีขวากหนามกั้นที่ยากหลุดพ้น เจ้าจะต้องมิกลัว อดทนฟันฝ่า แห่งกระแสอารมณ์ของผู้อื่น เอามือจับมือกัน

เข้าใจไหม

ฮา ฮา ถอย

ประทานไว้เนื่องในโอกาสประชุมธรรม 3 วัน

วันอังคารที่ 14 เมษายน พ.ศ.2552